સુજાણ

આજે જલદી ઉંઘ ન આવતાં, ઘણા વરસો પહેલાં વાંચેલી અંગ્રેજીના સુપ્રસીદ્ધ લેખક એચ.જી. વેલ્સની એક વાર્તા યાદ આવી ગઈ.

——————————-

         વાર્તાનો નાયક ‘જેક’ એક અનોખી વ્યથામાં ફસાયેલો છે. તે અમેરીકામાં રહે છે. તેને સુશીલ પત્ની અને એક બાળક છે. સુખેથી બધા રહે છે. સંસારમાં કોઈ જ પ્રશ્ન નથી. રોજ રાતે તે સુવે છે, અને તરત જ તે બીજી દુનીયામાં ઉઠી જાય છે. તેનો આ સંસાર ભારતમાં હોય છે. તે દુનીયામાં તે એક પ્રેમી છે અને એક યુવતીના ગાઢ પ્રેમમાં છે. જીવનની નવી જ ઘટનાઓ આ બીજા વાતાવરણમાં શરુ થઈ જાય છે. મધુરા ભાવી લગ્નજીવનની આશામાં તે ત્યાં રાત પડતાં સુઈ જાય છે. અને પાછો અમેરીકાની સવારમાં આ પરીણીત સંસારમાં ઉઠી જાય છે.

    આ ક્રમ મહીનાઓ સુધી ચાલે છે. અને ખુબી એ કે, કોઈ પણ એક સંસારમાં તેને બીજા સંસારની કોઈ જ યાદ આવતી નથી. આમ તેના બે જીવન એકસાથે સમાંતર વાર્તાની જેમ ચાલ્યા કરે છે……. કોઈ તકલીફ વીના.    

   પણ એક રાતે બીજા આભાસી જીવનમાં કોઈ ખરાબ ઘટના ઘટતાં તે ઝબકીને જાગી જાય છે. જુએ છે તો તે અમેરીકામાં ગોરી પત્નીની સાથે સુતેલો છે. પણ તેના માનસમાં સ્મૃતી તો ભારતની ઘટનાઓની જ હોય છે. ભારતીય પ્રેમીકાને છેહ દીધાની ગુનાની લાગણી તેને ઘેરી વળે છે, અને તે આપઘાત કરી પોતાના જીવનનો અંત આણે છે.

———-

બહુ ટુંકાણમાં જ આ વાર્તા યાદ રહી છે, પણ ……

          આ વાર્તા વાંચતાં તરત જ એવો ભાવ આપણા માનસમાં આવ્યા વગર રહેતો નથી કે, ” શુ આપણી જીંદગી પણ આમ સ્વપ્નવત્ નથી ? આપણે જે જીવન જીવી રહ્યા છીએ તે ખરેખર સત્ય છે, કે એક સ્વપ્ન માત્ર? આપણું સાચું ઘર અને સંસાર બીજે જ ક્યાંક નથી વારુ?”

         મને તે વાર્તાનું નામ યાદ નથી, પણ ખરેખર ચોટદાર અને સાવ અલગ કથાવસ્તુવાળી એ વાર્તા છે.